Խաղաղության տերը ժողովուրդն է, ոչ թե երաշխավորը

Ազգային ժողովում կառավարության ժամի ընթացքում ես հայտարարել եմ, որ դժվար է պատկերացնել, թե որևէ երկիր կամ կազմակերպություն կարող է գալ և ստանձնել Հայաստանի խաղաղության երաշխավորի դերը։

«Խաղաղությունը մերն է, և ժողովուրդը պետք է լինի աշխարհի տերը, դրան հասնելով տառապանքի և զոհաբերության միջոցով», – եմ նշել ես՝ բերելով մի քանի օրինակներ։

Այս համատեքստում ես նշել եմ, որ Ռուսաստանը հանդես է եկել որպես Ուկրաինայի անվտանգության երաշխավոր, իսկ Թուրքիան՝ որպես Կիպրոսի։

Իմ խոսքով՝ 2020 թվականի պատերազմի ժամանակ Հայաստանը ունեցել է անվտանգության երաշխավոր՝ Հավաքական անվտանգության պայմանագրի կազմակերպությունը (ՀԱՊԿ), որը, սակայն, չի կարողացել կանխել կամ թույլ չտալ ռազմական գործողությունները։ «Եթե ինձ չեք հավատում, կարդացեք Բելառուսի նախագահ Ալեքսանդր Լուկաշենկոյի հայտարարությունը Բաքվում», – եմ ասել ես՝ ընդգծելով, որ երբ Հայաստանը փորձել է շեղվել այդ ճանապարհից, նրանք ստացել են հստակ զգուշացում։

Ես նաև քննադատել եմ ընդդիմության կողմից արտահայտվող այն կարծիքները, թե Լեռնային Ղարաբաղ վերադառնալը հնարավոր է։ Իմ կարծիքով՝ նման հայտարարությունները ընդդիմությանը կդարձնեն Լեռնային Ղարաբաղի բնակիչների՝ ավելի քան 30 տարի անորոշության մեջ ապրող մարդկանց, պատանդ։