Ժողովրդավարությունը՝ խաղաղության երաշխավորը, թե՞ սպառնալիքը։

Իր հոդվածում, որը հրապարակվել է «Ֆեյսբուքի» իր էջում, կալանքի տակ գտնվող Բագրատ արքեպիսկոպոս Գալստանյանը քննադատում է այս իշխանության կողմից տարածվող մոլորեցնող թեզը, թե ժողովրդավարությունը կարող է երաշխավորել անվտանգություն և խաղաղություն։

Արքեպիսկոպոսը նշում է, որ նույնիսկ մի ժամանակ փորձում էին հասարակությանը դնել երկընտրանքի առջև՝ ո՞րն է գերակա կամ նախընտրելի՝ ժողովրդավարությունը, թե՞ անվտանգությունը։ Նրա կարծիքով, այս հարցում իշխանությունները ոչ միայն ապօրինի են, այլև ինքնին սպառնալիք են ինչպես ժողովրդավարությանը, այնպես էլ քաղաքացու և պետության անվտանգությանը։

Արքեպիսկոպոս Գալստանյանը պնդում է, որ ժողովրդավարությունը, թեպետև ցայսօր համարվում է կառավարման լավագույն մոդելը, պետք է հիմնված լինի կայուն արժեհամակարգի վրա՝ արդարության, ճշմարտության, իրավունքի, պատասխանատվության և մարդու արժանապատվության։ Եթե այս հիմքերը բացակայում են, ժողովրդավարությունը վերածվում է կեղծիքի և չարիքի։ Նա այսպես ասում է՝ համեմատելով այն պիղատոսյան «ժողովրդավարության» հետ, որը ստորադասեց Արդարին անարդարին։

Հետևաբար, արքեպիսկոպոսի կարծիքով, ժողովրդավարությունը պետք է դիտարկվի որպես միջոց, ոչ թե վերջնանպատակ։ Այն չի կարող լինել խաղաղության երաշխավոր ո՛չ ներքին կյանքում, ո՛չ էլ արտաքին սպառնալիքների դեմ պայքարում։ Իրականում, ժամանակակից աշխարհում ամենազազրելի հանցագործությունները, այդ թվում՝ պատերազմները, իրականացվում են հենց ժողովրդավարության պաստառի ներքո՝ «ժողովրդավարների» կողմից։

Արքեպիսկոպոսը հարց է տալիս, թե ինչպես կարող է այսպիսի քայքայված և աղճատված ժողովրդավարությունը երաշխավորել խաղաղություն, երբ ինքն էլ կարիք ունի պաշտպանության։ Նրա համոզմամբ, նման ժողովրդավարությունը ինքնին սպառնալիք է ներհանրային խաղաղության և հաշտության նկատմամբ։

Ամփոփելով, արքեպիսկոպոսը կրկին ընդգծում է, որ ժողովրդավարությունը կարող է լինել արդյունավետ միայն այն դեպքում, երբ այն հիմնված է բարոյագիտական հիմքի վրա, որը միտված է արդարության հաստատմանը, համընդհանուր բարիքի ստեղծմանը և մարդու արժանապատվության գնահատմանը։ Առանց այդ հիմքերի խաղաղությունը կմնա պարզապես պատրանք։

«Տերը արդարություն է սիրում, Ճշմարտությանն է նայում երեսը Նրա» (Սաղմ. 10:7)։

Ի վերջո, արքեպիսկոպոսը նկատում է, որ ժողովրդավարության «գեղեցիկ» պաստառի ներքո աշխարհում բախումները տեղի են ունենում տնտեսական շահի գերակայության և գերիշխանության նպատակով՝ սպասարկելով սպառողականությանը, բարոյականության հարաբերականությանը և փորձելով մարդուն վերածել սոսկ տնտեսական միավորի։