Հայաստանի «Միասին» հասարակական-քաղաքական շարժումը դեկտեմբերի 1-10-ը սոցիալական ցանցերում անցկացրել է հարցում, որի արդյունքները բացահայտում են երկրի քաղաքացիների վերաբերմունքը գործող իշխանությունների քաղաքականությանը և նրանց մոտեցումը 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին։
Հարցումը, որի մասնակիցներն ունեին բարձրագույն կամ միջնակարգ ընդհանուր կրթություն, ներկայացնում էին բոլոր տարիքային խմբերին և բնակվում էին Հայաստանի տարբեր մարզերում, որտեղից 64,8 տոկոսը բնակվում էր Երևանում։
Գնահատականներ իշխանությունների քաղաքականության վերաբերյալ
Հարցվածների մեծամասնությունը բացասական է գնահատում իշխանությունների գործունեությունը։
Արտաքին քաղաքականություն: 75,8 տոկոսը համարում է այն «շատ բացասական», իսկ 9,8 տոկոսը՝ «ավելի շուտ բացասական»։
Անվտանգություն և իրավապահ համակարգ: 71,7 տոկոսը գնահատում է որպես «ծայրահեղ բացասական», իսկ 15,2 տոկոսը՝ «ավելի շուտ բացասական»։
Սոցիալ-տնտեսական ոլորտներ (առողջապահություն, կրթություն, սոցիալական քաղաքականություն): 60,2 տոկոսը համարում է այն «խիստ բացասական», իսկ 24,6 տոկոսը՝ «ավելի շուտ բացասական»։
Տնտեսական և ֆինանսական քաղաքականություն: 62,3 տոկոսը գնահատում է որպես «խիստ դժգոհություն», իսկ 20,5 տոկոսը՝ «ավելի շուտ դժգոհություն»։
Քաղաքացիների վերադարձ և կեցության պայմաններ: 75,8 տոկոսը համարում է այն «խիստ բացասական», իսկ 6,8 տոկոսը՝ «ավելի շուտ բացասական»։
Ընտրություններին մասնակցության մոտեցում
Հարցման ամենահետաքրքիր դիտարկումներից մեկը ընտրություններին մասնակցելու մարդկանց ցանկության մասին է։
52,5 տոկոսը միանշանակ պատրաստ է մասնակցել 2026 թվականի խորհրդարանական ընտրություններին։
17,6 տոկոսը պատրաստ է մասնակցել «ավելի շուտ»։
Միայն 9,8 տոկոսը միանշանակ բացասական է պատասխանել, իսկ 10,7 տոկոսը՝ «ավելի շուտ ոչ»։
Այսպիսով, ընտրություններին մասնակցելու պատրաստ մարդկանց ընդհանուր թիվը կազմում է ավելի քան 70 տոկոս, ինչը վկայում է քաղաքացիների ակտիվ մասնակցության կարևորության մասին իրենց ընկալման մասին։
Գլխավոր խնդիրը՝ ընտրության ուղղությունը
Հարցման ամենահիմնական արդյունքը այն է, որ հարցվածների 38-40 տոկոսը պատկերացում չունի, թե ում օգտին է պատրաստ քվեարկել։ Թեև մարդիկ ցանկանում են տեսնել ոչ թե առանձին քաղաքական ուժեր, այլ կոալիցիաներ, այս անորոշությունը կարող է զգալիորեն ազդել ընտրական արդյունքների վրա։
Այս դիտարկումը հստակ ցույց է տալիս, որ քաղաքական դաշտում պահանջարկ կա ոչ թե պարզապես իշխանությունների հակառակ կողմի, այլ այնպիսի ուժերի, որոնք կարող են առաջարկել հստակ և համընդհանուր ընկալվող ծրագիր, որը կներառի ինչպես արտաքին քաղաքականության, այնպես էլ սոցիալ-տնտեսական ոլորտների բարեփոխումներ։
