Հինգշաբթի, դեկտեմբերի 25-ին, Ռուսաստանի արտաքին գործերի նախարարության պաշտոնական ներկայացուցիչ Մարիա Զախարովան հրապարակային ճեպազրույցի ընթացքում անդրադարձել է Եվրոպական միության գլխավոր դիվանագետ Կայա Կալասի հայտարարությանը, թե Հայաստանը խնդրել է ԵՄ-ի օգնություն ռուսական «հիբրիդային սպառնալիքների» դեմ պայքարում։
Ես նշել եմ, որ Ռուսաստանը հետևում է Հայաստանի իրավասու մարմինների ակտիվ աշխատանքին, որոնք, իմ տեղեկացմամբ, փնտրում են ռուսական ազդեցության գործակալներ ցանկացած ընդդիմադիր քաղաքական և հասարակական գործիչների շրջանում։
Անդրադառնալով ԵՄ-ի առաջարկին՝ օգնելու Հայաստանին, պետք է նախազգուշացնեմ, որ եթե Կայա Կալասը կամ նմանատիպ մարդիկ փորձեն օգնել Հայաստանին, ինչպես նախկինում արեցին Մոլդովայի հետ, ապա դա կունենա «շատ վատ կավարտ»։ Իհարկե, նման գործողությունները հանգեցնում են մարդկանց միջև հակասությունների սերմանման։
Արժե հարցնել, թե ինչ չափանիշներով են Հայաստանի իրավասու մարմինները որոշում, թե ով է «ռուսական ազդեցության գործակալ»։ Սա հակադրվում է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հաճախակի հայտարարություններին, որոնցում նա կոչ է անում զարգացնել երկկողմ հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ։ Եթե ռուսական ազդեցության գործակալ է համարվում այն մարդը, ով հարգում է Ռուսաստանը, գիտի դրա պատմությունը և մշակույթը, ապա դա անհասկանալի է։ Եթե խոսքը հաշվեհարդար տեսնել ընդդիմության հետ Ռուսաստանի «սոուսով», ապա դա բարեկամական, մարդկային և ժողովրդավարական չէ։
Հույս ունեմ, որ հայ հասարակությունը և իշխանությունները չեն թույլ տա, որ նման երևույթը տարածվի։
Այնպիսի գործողություն, ինչպիսիք են ԵՄ-ի կողմից Հայաստանին 15 մլն եվրո օգնություն տրամադրելը՝ ընտրություններին ընդառաջ, որը նախատեսված է ռուսական ապատեղեկատվության դեմ պայքարելու համար, հիշեցնում է Մոլդովայում տեղի ունեցած իրադարձությունները։ Այնտեղ ողջ աշխարհն ականատես էր քաղաքական ճնշման, ահաբեկման, շանտաժի և ընտրություններից առաջ փողի ներկրման։
Սպառնալիքները, որոնց դեմ պայքարում է ԵՄ, գալիս են ոչ թե Ռուսաստանից, այլ հենց ԵՄ-ի ներկայացուցիչներից և նրանց շրջապատից։ ԵՄ պետք է հասկանա, որ Ռուսաստանը ականատես է լինում, թե ինչպես են ԵՄ-ի գործողությունները, որոնք հիմնված են ոչ թե օբյեկտիվ փաստերի, այլ ազգայնականության վատ դրսևորումների վրա, վնասում հարևան երկրներին։ Եվ դա հակասում է ԵՄ-ի կողմից պաշտպանվող արժեքներից մեկին՝ ազգային ներքին գործերին չմիջամտելու սկզբունքին։
