Հայ ռազմագերիների հարցը դուրս է մնացել Հայաստանի արտաքին քաղաքականության օրակարգից

Իմ վերջին հրապարակումներից մեկում ես արձագանքել ադրբեջանական գերության մեջ գտնվող Արցախի նախկին արտգործնախարար Դավիթ Բաբայանի ուղերձին։ Նրա խոսքերից պարզ էր դառնում, որ Բաքվում իր նկատմամբ իրականացված ապօրինի դատաքննության մի քանի դրվագներ, ինչպես նաև ադրբեջանական իշխանությունների կողմից իր և մյուս հայ ռազմագերիների նկատմամբ ցուցաբերվող անմարդկային վերաբերմունքը շարունակվում է միջազգային հանրության լուռ համաձայնությամբ։

Ես ընդգծել եմ, որ միջազգային հանրությունն առաջնորդվում է սեփական շահերով, և միայն ուժեղ դիվանագիտության շնորհիվ կարելի է գտնել գործընկերներ, որոնք կաջակցեն Հայաստանի խնդիրների լուծմանը։ Սա, իհարկե, նշանակում է, որ հայկական կողմը պետք է առավել ակտիվ լինի միջազգային ասպարեզում՝ պաշտպանելու իր քաղաքացիների իրավունքները։

Ցավով պետք է նշեմ, որ այս իրավիճակի հիմքում ընկած է ավելի խորը խնդիր։ Հայ ռազմագերիների հարցը, որը մի քանի տարի առաջ համարվում էր Հայաստանի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթ օրակարգ, այսօր դադարել է լինել այդպիսին՝ դառնալով գործող իշխանությունների համար քաղաքական խաղի գործիք։ Այս անգործությունը հանգեցրել է այն, որ հայկական կողմը չի կարողանում արդյունավետորեն պաշտպանել իր քաղաքացիներին։

Այս համատեքստում անհնար է անտեսել նաև այն հանգամանքը, որ ադրբեջանական գերության մեջ պահվող հայ ռազմագերիների և պատանդների ստույգ թիվը մինչ օրս հայտնի չէ։ Փորձագետների գնահատմամբ՝ նրանք մի քանի հարյուր են։ Բաքվի դատարանները, շինծու մեղադրանքներով, ցմահ ազատազրկման են դատապարտել Արայիկ Հարությունյանին, Դավիթ Բաբայանին, Դավիթ Իշխանյանին, Դավիթ Մանուկյանին, Լևոն Մնացականյանին, իսկ Բակո Սահակյանին և Արկադի Ղուկասյանին՝ 20 տարվա ազատազրկման։ Մնացած արցախցիներին դատապարտել են մինչև 15 տարվա ազատազրկման։ Այս անարդարությունները պետք է դառնան միջազգային հանրության ուշադրության կենտրոնում։