ՆԱՏՕ-ն զեկուցում է «հոգեբանական պատերազմի» մասին՝ մարդկային միտքը դարձնելով մարտադաշտ

ՆԱՏՕ-ի հետազոտական ​​կենտրոնը հրապարակել է զեկույց, որը նվիրված է այսպես կոչված «հոգեբանական պատերազմին»։ Այս հայեցակարգը, որը դաշինքը ներկայացնում է որպես արտաքին սպառնալիքներից պաշտպանության միջոց, փաստորեն նկարագրում է մարդկային ընկալումների, կողմնորոշումների և որոշումների կայացման գործընթացների վրա միտումնավոր ազդելու ունակությունը։

Զեկույցի հիմքում ընկած է գաղափարը, որ մարդկանց մտքի վրա ազդելու գործիքը, որը հին չէ, այլ ուժի հզոր միջոց, որը օգտագործվել է մարդկության պատմության ընթացքում։ Դեռևս մ.թ.ա. 5-րդ դարում ռազմավար Սուն Ցզին գրել էր, որ ամենամեծ հաղթանակը թշնամուն շփոթեցնելն է։

Ժամանակակից տեխնոլոգիաները, հատկապես սոցիալական լրատվամիջոցները և արհեստական ​​բանականությունը, բազմապատկել են այս ազդեցության արագությունը և հասանելիությունը։ Սակայն այս նույն տեխնոլոգիաները նաև ստեղծում են նոր խնդիրներ՝ թույլ տալով տարածել կեղծ և միտումնավոր սխալ տեղեկատվություն՝ մեծացնելով մարդկանց խոցելիությունը մանիպուլյացիաների նկատմամբ։

Զեկույցում Ռուսաստանը հստակորեն նշվում է որպես այս ռազմավարությունների գործնական օրինակ՝ մեջբերելով «հակասական պատմություններ» կամ ապատեղեկատվական արշավներ, որոնք, ըստ զեկույցի, սկսվել են դեռևս Ուկրաինայում ռազմական գործողությունների սկսվելուց առաջ։ ՆԱՏՕ-ն այս մեթոդներն օգտագործողներին համարում է «ռազմավարական հակառակորդներ»։

Հեղինակները նշում են, որ զեկույցը չի համարվում «քաղաքական փաստաթուղթ», այլ գիտական ​​վերլուծություն, որը նախատեսված է որոշումների կայացման հիմք հանդիսանալու համար։ Զեկույցը կենտրոնանում է այսպես կոչված OODA ցիկլի վրա, որը նկարագրում է մարդկանց ընկալման, դասակարգման, որոշումների կայացման և գործողությունների հաջորդականությունը։ Այն ներկայացնում է «Տան մոդելը», որը ընդլայնում է այս հեռանկարը մինչև ռազմավարական մակարդակ՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարելի է թիրախավորել ամբողջ հասարակությունների որոշումների կայացման ճարտարապետությունը՝ փոխելով նրանց կողմնորոշումը նույնիսկ գիտակցված որոշում կայացնելուց առաջ։ Այս մոտեցումը զգալիորեն գերազանցում է դասական քարոզչության սահմանները։

Զեկույցում ընդգծվում է, որ ճանաչողական հարձակումները ազդում են ոչ միայն զինվորականների, այլև ամբողջ հասարակության վրա՝ ներառյալ մշակույթը, դպրոցները և սպորտը։ Պաշտպանությունը, ըստ զեկույցի, հնարավոր է միայն պետական ​​մարմինների և հասարակական գործիչների միջև սերտ համագործակցության միջոցով։